Robert Burdach, zarządzający funduszami Union Investment TFI
Dobiegł końca okres publikacji sprawozdań finansowych spółek giełdowych za IV kwartał 2011 r. Zagregowany wynik netto przedsiębiorstw notowanych na warszawskim parkiecie za ostatnie trzy miesiące ubiegłego roku okazał się o 4,7 mld zł lepszy niż rok wcześniej i wyniósł 15,5 mld zł. Ta znacząca poprawa to przede wszystkim rezultat dobrych wyników największych podmiotów. Spółki wchodzące w skład indeksu WIG20 zarobiły w IV kwartale 11 mld zł, czyli o 3,4 mld zł więcej niż przed rokiem.

Na wyniki finansowe za ostatni kwartał znaczny wpływ miał szereg zdarzeń jednorazowych. Spółki Skarbu Państwa – PKN Orlen, KGHM oraz PGE – zaksięgowały ponad 6 mld zł zysku w efekcie sprzedaży spółki Polkomtel, a Emperia odnotowała ponad 600 mln zysku ze sprzedaży Tradisu, znaczącej części swojego biznesu. Z negatywnych zdarzeń należy odnotować ponad 1 mld zł straty operacyjnej PGE z tytułu odpisów na rekompensaty KDT oraz 1,2 mld zł straty PKN w wyniku odpisów aktualizujących wartość posiadanych aktywów.
Mnogość i siła tych czynników spowodowała, iż zagregowana dynamika zysku netto spółek notowanych na GPW była znacząco wyższa (+43 proc. r/r) niż dynamika zysków operacyjnych (+1 proc. r/r) oraz przychodów (+23 proc. r/r).

Sektor bankowy – kolejny dobry kwartał i kilka pozytywnych zaskoczeń
Wyniki zgodne z oczekiwaniami analityków zaprezentowała większość banków notowanych na warszawskim parkiecie. Największe polskie banki – PKO BP oraz Pekao SA, zarobiły w IV

kwartale 2011 r. odpowiednio 951 mln zł oraz 770 mln zł. Dla PKO BP był to kolejny dobry kwartał w minionym roku. Tak dobry wynik to efekt wysokiej marży odsetkowej i wciąż dobrej kontroli kosztów, w tym kosztów ryzyka. Słabiej wyglądał wynik z tytułu opłat i prowizji.

Lepsze od prognoz dane zawierało sprawozdanie finansowe BRE Banku. 285 mln zł zysku netto w czwartym kwartale pobiło oczekiwania rynkowe o ok. 8 proc. Najlepszy kwartał w swojej historii, po części dzięki zdarzeniom jednorazowym, odnotował Bank Handlowy – 221 mln zł zysku netto było pozytywnym zaskoczeniem dla analityków bankowych. Zgodne z oczekiwaniami wyniki zaprezentował Millennium Bank – 125 mln zł zysku netto oznaczało poprawę o prawie 13 mln zł w stosunku do IV kwartału 2011 r. Ogółem cały giełdowy sektor bankowy zwiększył wynik netto o 16 proc.

Sektor budowlany wciąż słabo
Kolejny kiepski kwartał mają za sobą największe spółki budowlane, większość z nich zaprezentowała wyniki gorsze niż przed rokiem. Polimex-Mostostal osiągnął zysk netto na poziomie 60 mln zł, głównie dzięki zdarzeniom jednorazowym, tj. rozwiązaniu rezerw oraz ujemnemu podatkowi. Skorygowany wynik w okolicach 3 mln zł był negatywnym zaskoczeniem i tak też został odebrany przez inwestorów. PBG zarobiło w IV kwartale 2011 r. 31 mln zł, zgodnie z oczekiwaniami, ale ponad 60 proc. mniej niż przed rokiem.

Kolejny bardzo słaby okres ma za sobą Mostostal Warszawa. 111 mln zł straty netto to ponad 40 mln zł gorzej niż zakładali analitycy rynkowi. Na tle branży dobry kwartał odnotował Budimex, którego 67 mln zł zysku netto pobiło konsensus i stanowiło 11-proc. poprawę w stosunku do wyniku sprzed roku.

Sektor wydobywczy – 180-proc. wzrost zysku netto
Dobry kwartał mają za sobą spółki wydobywcze, które w porównaniu do zeszłego roku zwiększyły swoje zyski netto o 180 proc., do poziomu 4,7 mld zł. Największy progres odnotował KGHM – jego zysk netto wzrósł o 2,3 mld zł do poziomu 3,5 mld zł, zbliżając się do konsensusu rynkowego. Oprócz wspomnianej sprzedaży Polkomtela, spółce sprzyjały wysokie ceny miedzi oraz srebra, które zniwelowały niższe wolumeny sprzedaży. Wynik JSW, pomimo 1 mld zł zysku netto oraz poprawy w stosunku do ubiegłego roku o 170 proc., nie został odebrany pozytywnie. Głównym powodem były niezadowalające poziomy sprzedaży oraz rosnące z tego tytułu zapasy.

Dodatkowo przy analizie wyników należy pamiętać, iż około 530 mln zysku netto to efekt zdarzeń jednorazowych – rozwiązania rezerw na podatek od wyrowisk oraz umorzenia 1,8 mln akcji  pracowniczych. Z kolei bardzo dobrze zostały odebrane wyniki Bogdanki. 133 mln zł zysku netto (około 60 mln z rozwiązania rezerw, jak w JSW), przy bardzo dobrych wolumenach produkcji w IV kwartale 2011 r. i wysokich prognozach wydobycia na rok 2012 spełniło oczekiwania analityków.

Na uwagę zasługują również wyniki finansowe spółki LPP SA, przedstawiciela sektora handlu detalicznego. W IV kwartale 2011 firma osiągnęła zysk netto w wysokości 129 mln zł, o 44 proc. więcej niż przed rokiem. Kolejne udane trzy miesiące ma za sobą również spółka Synthos, producent kauczuku syntetycznego. Zysk na poziomie 274 mln zł w połączeniu z informacjami o dywidendzie spowodowały pozytywne zachowanie kursu akcji.

Podsumowując, w IV kwartale 2011 r. polskie spółki giełdowe zaprezentowały przyzwoite wyniki finansowe. Cieszy fakt, iż około 75 proc. z nich odnotowało wzrost przychodów, choć tylko 41 proc. zdołało zwiększyć zyski operacyjne. Wyniki zostały mocno zaburzone przez szereg zdarzeń jednorazowych i tym samym ogólna ocena jest utrudniona. Niemniej jednak można powiedzieć, iż spółkom giełdowym udało się przełożyć relatywnie dobrą sytuację polskiej gospodarki w minionym kwartale na wyniki finansowe.

www.union-investment.pl

Odwiedź inne serwisy grupy FinanseOsobiste.pl

www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.poznajTFI.pl
www.AlternatywneInwestycje.com

Jedynie wskaźnik koniunktury w segmencie średnich przedsiębiorstw, mWIG40, zyskał 1,3 proc. Nie zmienia to faktu, że cały pierwszy kwartał 2012 roku GPW zakończyła na przyzwoitym plusie, przy wzrostach na poziomie od 6,6 proc. w przypadku WIG20, do 20,8 proc. w przypadku sWIG80.

Pomimo słabszej giełdowej koniunktury w marcu, był to kolejny miesiąc z rzędu, w którym większość funduszy otwartych w ofercie krajowych towarzystw funduszy inwestycyjnych zanotowała dodatnie stopy zwrotu. Dokładnie 205 z 376, czyli 54,5 proc. monitorowanych przez nas funduszy, zakończyło poprzedni miesiąc powyżej kreski.

W podziale na kategorie najlepiej wypadły fundusze akcji amerykańskich. Poza lekkimi, kilkuprocentowymi wzrostami na giełdach w USA, przyczynił się do tego także 1,5-proc. wzrost notowań dolara. Średnio jednostki złotowe tych funduszy zyskały w marcu 2,4 proc. Jednostki dolarowe zakończyły miesiąc na 1,2 proc. plusie. Wpływ zmian kursów walutowych spowodował też, że na kolejnym miejscu, ze średnią stopą zwrotu rzędu 1,1 proc., uplasowały się fundusze dłużnych papierów wartościowych denominowanych dolarach. Ale tylko jednostki złotowe, bo w przeliczeniu na walutę odnotowały 0,4-proc. stratę.

Generalnie lekkie osłabienie polskiej waluty, także wobec euro, którego notowania wzrosły w marcu o 0,6 proc., przyczyniło się do tego, że większość grup funduszy, które zakończyły ten miesiąc na plusie, to fundusze aktywów zagranicznych. Produkty koncentrujące się na akcjach krajowych emitentów, skończyły miesiąc w okolicach zera (np. akcji polskich małych i średnich spółek) lub tuż poniżej, jak np. 1-proc. strata funduszy akcji polskich uniwersalnych. W zasadzie tylko fundusze polskich obligacji mogą pochwalić się zyskami – średnio 0,4 proc. fundusze uniwersalne i 0,5 proc. fundusze papierów skarbowych.

Licząc w złotych, z pierwszego kwartału najbardziej zadowoleni powinni przede wszystkim posiadacze jednostek funduszy akcji polskich małych i średnich przedsiębiorstw. W tym okresie przyniosły one najwyższą średnią stopę zwrotu, sięgającą 16 proc. Dwucyfrowe zyski przyniosły jeszcze tylko fundusze akcji europejskich rynków wschodzących (11,5 proc.) oraz fundusze akcji polskich uniwersalne (10,5 proc.).

Warto także zwrócić uwagę na ostatnią kolumnę prezentowanej przez nas tabeli z wynikami funduszy, czyli na stopy zwrotu za ostatnie trzy lata. Jest to o tyle ciekawy okres, że obejmuje w całości falę wzrostów, które nastąpiły po bessie roku 2008, a które – z przerwami – trwają do dziś. Jak można się przekonać, w tym okresie, w ujściu złotowym, najwyższe zyski osiągnęli ci, którzy postawili na fundusze polskich akcji czy szerzej, na europejskie rynki wschodzące. Fundusze akcji polskich uniwersalne w czasie ostatnich trzech lat mogą pochwalić się najwyższym, 56,1-proc. średnim wzrostem wyceny jednostek uczestnictwa. Niewiele ustępują im fundusze akcji europejskich rynków wschodzących (54,5 proc.) oraz akcji polskich małych i średnich spółek (53,3 proc.). To za mało, żeby odrobić straty poniesione w wyniku bessy, ale obecna fala wzrostowa wciąż jeszcze trwa i można przypuszczać, że nie powiedziała jeszcze ostatniego sowa.

autor:
Bernard Waszczyk
Open Finance
www.open.pl

Odwiedź inne serwisy grupy www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.AlternatywneInwestycje.com

Do końca marca bieżącego roku wejdzie w życie ustawa zmieniająca zasady zaokrągleń określone w  ordynacji podatkowej. Usunie ona lukę w prawie, która poprzez lokaty bankowe z dzienną kapitalizacją odsetek umożliwiała uniknięcie 19-proc. podatku od zysków kapitałowych.

Wobec powyższego faktu wiele osób zastanawia się, jak zainwestować oszczędności, aby osiągnąć porównywalny zysk, nie ponosząc przy tym większego ryzyka inwestycyjnego. Rozwiązaniem może być fundusz pieniężny, który w przeciwieństwie do lokaty pozwala na dokonywanie wpłat i wypłat w dowolnym momencie, bez utraty wypracowanych odsetek. Przystąpienie do funduszu ma jeszcze jedną, niezwykle istotną zaletę – nie niesie za sobą konieczności określenia minimalnego czasu inwestycji.

Jak wybrać?
Wybierając konkretny fundusz pieniężny, powinno się zwrócić uwagę na kilka czynników.

Po pierwsze warto przeanalizować jego historyczne wyniki zarówno w krótszym, jak
i dłuższym okresie czasu. Godne polecenia są szczególnie te fundusze, które regularnie przynosiły zyski, a w szczególności takie, których wycena stabilnie rosła (inwestycja nie przynosiła strat).

Po drugie, warto sprawdzić, jak czy nie miała miejsca zbyt częsta rotacja wśród zarządzających danym funduszem. To ważne, bo im większa stabilność, tym większe prawdopodobieństwo równie efektywnego zarządzania w przyszłości.

Istotną wskazówką mogą być również ratingi przygotowywanie i regularnie aktualizowane przez niezależne instytuty badawcze, np. Analizy Online. Przy ich tworzeniu brane są pod uwagę zarówno elementy ilościowe (zysk, powtarzalność wyników, ryzyko, koszty), jak i jakościowe – kadra zarządzających funduszami czy organizacja procesu inwestycyjnego. Warto zwrócić szczególną uwagę na te rozwiązania, które otrzymały
4 (np. UniKorona Pieniężny) lub 5 gwiazdek (np. UniWIBID) – czyli najwyższą ocenę.

UniLokata – zysk bez utraty odsetek
Fundusze pieniężne charakteryzujące się powtarzalnymi, atrakcyjnymi stopami zwrotu,
a ponadto zarządzane przez stabilny zespół zarządzających posiada w swojej ofercie Union Investment TFI.

Jednym z takich rozwiązań może być subfundusz UniLokata, który wyróżnia m.in. atrakcyjny zysk niezależny od zawirowań na rynkach kapitałowych – ze względu na fakt, że polityka inwestycyjna tego subfunduszu jest nastawiona na zapewnienie możliwie wysokiego bezpieczeństwa inwestycji poprzez liniową, rosnącą z dnia na dzień wycenę – oraz swoboda dysponowania ulokowanym kapitałem.

Dotychczas liniowa wycena, która jest cechą charakterystyczną subfunduszu UniWIBID, była dostępna jedynie dla klientów zamożnych oraz przedsiębiorstw. Teraz stabilną, rosnącą z dnia na dzień wartością jednostki uczestnictwa mogą się cieszyć również inwestorzy indywidualni – mówi Małgorzata Góra, prezes zarządu Union Investment TFI.

Inne zalety subfunduszu UniLokata to:
– dowolny czas  trwania inwestycji,
– możliwość dokonywania wpłat i wypłat każdego dnia roboczego bez utraty wypracowanych odsetek,
– możliwość składania zleceń w placówce bankowej oraz przez Internet,
– minimalna pierwsza, a także każda kolejna wpłata to jedynie 100 zł.

Gdzie kupić?
Jednostki uczestnictwa subfunduszu UniLokata można nabyć w bankach (Alior Bank, DNB Nord, Deutsche Bank, DZ Bank, BNP Paribas), biurach maklerskich (DNB Nord, BRE Wealth Management, CDM PEKAO S.A., DM TRIGON), poprzez firmę F-Trust, w siedzibie Union Investment TFI oraz przez Internet.
Więcej informacji na temat subfunduszu UniLokata na stronie www.przynosimyzyski.pl

Union Investment Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych S.A
www.union-investment.pl

Odwiedź inne serwisy grupy

www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.AlternatywneInwestycje.com

Główną przyczyną spadku wyceny certyfikatu była słabość dwóch segmentów rynku, w których fundusz jest silnie obecny: segmentu małych spółek oraz spółek budowlanych.

Indeks małych spółek (sWIG80) stracił w 2011 roku 30,5%. Należy podkreślić, że fundusz lokuje swoje aktywa w małe i średnie spółki, świadomie ponosząc wyższe ryzyko (które co jakiś czas manifestuje się w postaci niekorzystnych stóp zwrotu, jak w 2011 roku). Nie dzieje się to bez przyczyny. Postrzegamy małe i średnie spółki, jako bardziej interesujące, dające szanse na wyższe stopy zwrotu – z kilku powodów.

Po pierwsze, są one tańsze od spółek o większej kapitalizacji. Na koniec 2011 roku za każdą złotówkę majątku dużej spółki (z indeksu WIG20) trzeba było zapłacić średnio 1,18 zł wobec 95 groszy za złotówkę majątku małych spółek (z indeksu SWIG80).

Po drugie, mniejsze przedsiębiorstwa zazwyczaj rosną szybciej. Łatwiej jest zwiększyć udział w rynku z 1% do 2% niż z 30% do 60%, choć w obu przypadkach mówimy o takiej samej, dwukrotnej dynamice. Inwestując w mniejsze przedsiębiorstwa mamy szansę na uczestnictwo we wzroście, którego ciężko oczekiwać od dużych korporacji.

Po trzecie, małych spółek jest więcej niż dużych. Dzięki temu mamy większą swobodę w wyborze przedmiotu inwestycji i większe szanse, że znajdziemy przedsiębiorstwo, które spełni kryteria „obiecującej” inwestycji, dając szansę na wysokie stopy zwrotu.

Znacząca część aktywów netto funduszu (29% na koniec 2010 roku oraz 20,4% na koniec 2011 roku) była ulokowana w akcjach spółek budowlanych. W 2011 roku indeks spółek budowlanych (WIG-BUDOWNICTWO) obniżył się o 54,7%. Przyczyn tak mocnego spadku wartości spółek konstrukcyjnych było wiele. Począwszy od gorszych od oczekiwań wyników finansowych, poprzez ciężkie bieżące i oczekiwane przyszłe otoczenie biznesowe, aż do wysokiego zadłużenia niektórych spółek. W realnym biznesie jednak nie wszystkie spółki zostały dotknięte tymi problemami równie mocno. Dla spółek budowlanych z naszego portfela (Elektrotim, Instal Kraków, Libet) finansowy rok 2011 był znakomity. Prawdopodobnie (na dzień przygotowania niniejszego tekstu raporty za cały 2011 roku nie zostały jeszcze opublikowane) osiągną one zyski rekordowe lub bliskie rekordowym w swojej dotychczasowej historii. Ten fakt nie miał jednak znaczenia dla zachowania kursów ich akcji w minionym roku. Akcje Elektrotimu spadły o 48% (44% wliczając otrzymaną dywidendę), Instalu Kraków o 39%, Libetu o 23%. Za sprawą problemów, które przeżywały największe spółki budowlane warszawskiego parkietu, inwestorzy wyzbywali się wszystkich akcji sektora budowlanego, nie patrząc na wartość poszczególnych spółek. Takie zachowania na giełdach nie są rzeczą niezwykłą i nową. Wraz z przeceną spółek słabych ekonomicznie spadają także ceny spółek świetnie radzących sobie na rynku. Jako akcjonariusze długoterminowi, staramy się, tam gdzie jest to możliwe, wykorzystać takie okazje do powiększenia naszych pozycji po atrakcyjnych cenach.

Polityka inwestycyjna

W zakresie polityki inwestycyjnej nic nie uległo zmianie. Każdą spółkę analizujemy pod kątem czysto fundamentalnym. Inwestujemy długoterminowo – nasz horyzont inwestycyjny to przynajmniej parę lat. Im dłuższy horyzont inwestycyjny, tym większy jest wpływ wyników finansowych na stopę zwrotu z inwestycji, a mniejszy – czynników psychologicznych.
Staramy się również być maksymalnie zaangażowani w akcje. Na koniec 2011 roku zaangażowanie w akcje w funduszu wynosiło 97,2% wartości aktywów netto. Utrzymujemy niską dywersyfikację portfela (12 spółek na koniec 2011 roku), aby kupować tylko te najbardziej, według nas, obiecujące przedsiębiorstwa.

Spółki sprzedane z portfela

W lutym 2011 roku zakończyliśmy sprzedaż wszystkich posiadanych przez fundusz akcji spółki Remak. Akcje, które na przełomie 2009 i 2010 roku kupiliśmy po średnim kursie 30,4 zł, sprzedaliśmy na początku 2011 roku po średnim kursie 53,8 zł (wliczając 1,6 zł dywidendy otrzymanej w maju 2010 roku). Decyzję o sprzedaży podjęliśmy uwzględniając osiągniętą stopę zwrotu z inwestycji na poziomie prawie 77% oraz wykorzystanie okazji inwestycyjnej. Do końca roku akcje spadły do 28,9 zł.

W kwietniu 2011 roku został sprzedany z portfela Lubelski Węgiel Bogdanka. Akcje tej spółki kupiliśmy w paru transakcjach w 2009 i 2010 roku po średnim kursie 74,9 zł, sprzedaliśmy zaś po 126 zł. Główną przesłanką naszej decyzji o sprzedaży był wysoki kurs akcji. Spółka miała przed sobą dynamiczny wzrost wydobycia węgla i, prawdopodobnie, zysków, lecz wycena wskazywała, iż optymistyczny scenariusz jest już uwzględniony w cenie. W momencie sprzedaży akcji złotówka majątku spółki była wyceniana przez inwestorów na 2,13 zł. Wydawało się nam to zbyt dużo, zważywszy na ryzyka regulacyjne (zniechęcanie inwestorów do węgla, jako źródła energii z powodu dużej emisyjności dwutlenku węgla) oraz braku nowych inwestycji w bloki węglowe z tego samego powodu. Na koniec roku akcje Bogdanki obniżyły swoją wartość do 103,9 zł.

W tym samym miesiącu sprzedaliśmy również spółkę Tauron Polska Energia. Kupiliśmy ją w drugim i trzecim kwartale 2010 roku  po średnim kursie 5,21 zł, sprzedaliśmy po 6,42 zł. Najważniejszą przesłanką, dla której wstępnie zainwestowaliśmy w to przedsiębiorstwo, była niska cena oraz prawdopodobna poprawa wyników. Niestety, poprawa wyników w segmencie dystrybucyjnym okazała się trudna do zrealizowania ze względu na obostrzenia regulacyjne, natomiast zbliżające się koszty związane z nowymi inwestycjami w moce wytwórcze oraz podatkami ekologicznymi od emisji CO2 wskazują, iż spółka ta może mieć problemy z osiąganiem wyższych stóp zwrotu z kapitałów własnych (które w 2010 roku wyniosły ok. 6%). Na koniec roku kurs Taurona spadł do 5,35 zł.

Nowe spółki w portfelu

W marcu i sierpniu 2011 roku został dodany do portfela czeski producent prądu CEZ. W odróżnieniu od polskich wytwórców energii, CEZ jest spółką niezwykle efektywną. Stopa zwrotu z kapitałów własnych CEZ wyniosła 22% za 2010 rok. Wynika to głównie z faktu, iż ok. 44% energii tej spółki pochodzi z atomu. Stawia to ją w bardzo korzystnej pozycji rynkowej, gdy Europa wprowadza podatki ekologiczne na węgiel, a Niemcy już zamknęli połowę i zapowiedzieli zamknięcie wszystkich swoich elektrowni atomowych pod wpływem nacisków społecznych po katastrofie w Fukushimie. Wycenę spółki postrzegamy, jako atrakcyjną. Każda złotówka majątku spółki na 31.12.2011 była wyceniana na 1,90 zł. Wydaje się to być zbyt mało, jak na spółkę, która generuje powyżej 20% stopy zwrotu z kapitału. Akcje kupiliśmy po jednostkowym koszcie nabycia 141,8 zł. Na koniec roku ich kurs kształtował się na poziomie 136,5 zł.

Od kwietnia do sierpnia 2011 roku kupowaliśmy akcje Comarchu po jednostkowym koszcie nabycia 90,20 zł. To w naszej opinii jedna z najlepszych spółek IT w Polsce. Przez lata pokazała, iż potrafi produkować i sprzedawać własne oprogramowanie, nie tylko w kraju, ale i na eksport (ok. 30% sprzedaży). Jest to spółka bardzo silna kapitałowo, z nadwyżką gotówki, która ten kryzysowy okres powinna wykorzystać na ekspansję zarówno geograficzną, jak i produktową. Gdy rozpoczynaliśmy zakup akcji, Comarch wydawał się nam spółką atrakcyjnie wycenioną. Za 1 zł majątku spółki płaciliśmy 1,3 zł. Premię ponad wartość bilansową uważaliśmy za niewygórowaną, zważywszy, iż spółka jest trwale rentowna, a majątek spółki zaniżony. Po publikacji wyników za pierwszy kwartał 2011 roku kurs bardzo mocno spadł (około 50%). Spółka negatywnie zaskoczyła wynikami w związku ze stratami swojego niemieckiego oddziału. Choć straty nie wydawały się trwałe, wielu akcjonariuszy postanowiło sprzedać swoje akcje. Wydaje się nam, iż przedwcześnie.
Spółka szybko zareagowała na słabe wyniki z pierwszej połowy roku i trzeci kwartał 2011 roku okazał się najlepszy w historii spółki, między innymi dzięki oszczędnościom kosztowym. Na 31.12.2011 Comarch był szokująco tani. Jeden złoty majątku spółki wyceniany był na zaledwie 88 groszy, choć w majątku tym nie jest uwzględniona wartość wyprodukowanego przez spółkę oprogramowania (o szacunkowej wartości, co najmniej kilkuset milionów złotych). Dodatkowo spółka posiada również własne nieruchomości, które w bilansie widnieją po koszcie wytworzenia, znacząco niższym od bieżących cen rynkowych. Na koniec roku kurs spółki wynosił 55,65 zł.

W kwietniu kupiliśmy do portfela również akcje Libetu, największego polskiego producenta kostki brukowej. Jednostkowy koszt nabycia wyniósł 4,62 zł. Libet z racji swojej skali działalności ma znaczące przewagi konkurencyjne, które w przyszłości powinny zapewnić spółce zyskowność. Kostki brukowej nie wozi się na większe odległości, więc jest to rynek, którego nie może „zalać” importowany produkt. Ponieważ rozdrobniona krajowa konkurencja nie jest w stanie wygrać z Libetem, ani na polu marketingu, ani w kosztach produkcji, nasza spółka powinna, tak jak dotychczas, zwiększać swoją sprzedaż poprzez przejmowanie parku maszynowego swojej konkurencji. Na koniec 2011 roku jeden złoty majątku spółki był wyceniany na zdumiewające 86 groszy. W naszej ocenie rok 2011 będzie prawdopodobnie najlepszym, pod względem zyskowności, okresem w dotychczasowej historii spółki. Spółka powinna zarobić ponad 30 milionów złotych, co oznaczałoby, iż jest notowana za około sześciokrotność swoich zysków. Spółka zapowiedziała również, że 50% zysków zamierza przeznaczyć na wypłatę dywidendy. Dla akcjonariuszy oznacza to atrakcyjną stopę dywidendy ok. 8%. Na koniec roku kurs spółki wynosił 3,60 zł.

W lipcu portfel został wzbogacony o akcje spółki Presco. W ramach pierwszej oferty publicznej kupiliśmy akcje po jednostkowym koszcie nabycia 6 zł. Spółka działa w szybko rosnącej branży egzekucji wierzytelności. Środki, które zebrała z emisji akcji i obligacji, powinny jej umożliwić dynamiczny wzrost skali działalności i zysków. Ponieważ spółka ta wyceniana jest wyjątkowo nisko (cena do wartości księgowej na poziomie 1,3 przy oczekiwanej stopie zwrotu z kapitału własnego ok. 20%), mamy nadzieję, iż poprawa jej wyników znajdzie swoje odzwierciedlenie bezpośrednio w znacząco wyższej wycenie giełdowej. Na koniec roku spółka była notowana po kursie 5,28 zł.

W grudniu uzupełniliśmy portfel o PZU po jednostkowym koszcie nabycia 312,10 zł. Jest to największy ubezpieczyciel w tej części Europy, o bardzo bezpiecznej strukturze bilansu i nadwyżkowych kapitałach, które można przeznaczyć na akwizycję w czasie kryzysu. Ostatnie transakcje na rynku ubezpieczeniowym w Polsce (sprzedaż Warty oraz Europy) pokazują jak pożądane są polskie aktywa ubezpieczeniowe. Spółka posiada bardzo silną pozycję w praktycznie każdym segmencie ubezpieczeniowym, choć jej przewagi są szczególnie widoczne w grupowych ubezpieczeniach na życie. PZU zwiększa swoje przychody dzięki wzrostowi całego rynku ubezpieczeniowego, który powinien utrzymać się w najbliższych latach ze względu na niski stopień penetracji produktów ubezpieczeniowych w Polsce. Bierzemy również pod uwagę rozwój ubezpieczeń medycznych, który może być wzmocniony potencjalnymi kłopotami państwowej służby zdrowia. Dodatkowo, ze względu na swoją wysoką zyskowność, spółka może sobie pozwolić na wypłaty solidnych dywidend. Stopa dywidendy kształtuje się na wysokim poziomie 8-9%. Stopa zwrotu z kapitałów własnych oscyluje wokół 20% (najwięcej spośród dużych krajowych instytucji finansowych) przy cenie do wartości księgowej na poziomie 2,3. Na koniec roku kurs akcji PZU wynosił 309 zł.

Pozostałe spółki

Poza spółkami, które sprzedaliśmy i kupiliśmy do portfela w 2011 roku, było jeszcze 7 spółek, które kupiliśmy wcześniej i wciąż pozostajemy ich akcjonariuszem. Są to:
1.OMV, 18% wartości aktywów netto
2.Emperia, 9%
3.Pelion, 9%
4.Instal Kraków, 9%
5.Prochem, 5%
6.Indykpol, 5%
7.Elektrotim, 3%.

Podsumowanie

Rok 2011, pod względem stopy zwrotu z portfela, był dla nas rozczarowujący, choć nasze portfelowe spółki nas nie rozczarowały. Szacujemy, że część z nich pochwali się najwyższymi zyskami w dotychczasowej historii, wszystkie będą zyskowne, a więc powiększą majątek swoich akcjonariuszy, w tym funduszu Legg Mason Akcji Skoncentrowany FIZ. Rok 2012 rozpoczynamy w momencie, gdy akcje są wyjątkowo tanie. Jeżeli rok 2012 również okaże się zyskowny dla naszych spółek, prędzej czy później powinno się to przełożyć na wzrost wartości ich kursów oraz wzrost wartości certyfikatu.

Żadna z informacji, zawartych w powyższym tekście, nie stanowi doradztwa inwestycyjnego ani rekomendacji zawarcia transakcji kupna lub sprzedaży jakiegokolwiek instrumentu finansowego. Atrakcyjność inwestycyjna poszczególnych pozycji dokonywana jest wyłącznie w kontekście lokat Legg Mason Akcji Skoncentrowany FIZ, zgodnie z jego polityką inwestycyjną. Materiał został opracowany według stanu na 31.12.2011 r. Zaprezentowane spółki odpowiadają składnikom lokat, które ujawniono w raportach kwartalnych funduszu, w tym w raporcie na 31.12.2011, opublikowanym 14.02.2012. Zarówno wyrażone opinie, przedstawione dane, jak i skład portfela funduszu mogły ulec zmianie na skutek transakcji portfelowych funduszu po 31.12.2011. Fundusz dostosowuje swój portfel do aktualnej sytuacji rynkowej i fundamentalnej i dokonuje transakcji, które od 31.12.2011 mogły zmienić portfel.

Z poważaniem,

Piotr Rzeźniczak
z Zespołem Inwestycji
Członek Zarządu
Legg Mason Zarządzanie Aktywami SA
www.leggmason.pl

Odwiedź inne serwisy grupy www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.poznajTFI.pl
www.AlternatywneInwestycje.com

Można powiedzieć, że ten segment rynku załamał się pod własnym ciężarem, a przez to tanie akcje robiły się jeszcze tańsze. Uspokojenie sytuacji przyszło w przed świętami. Może to ten okres sprzyjający refleksji spowodował, że inwestorzy zauważyli rzadko pojawiającą się okazję do kupienia akcji spółek, które w większości przypadków były dość absurdalnie przecenione.

Dynamiczne wzrosty rozpoczęły się na przełomie roku. Gotówka, którą dotychczas trzymano na ewentualne umorzenia przestała być już potrzebna. Problem co kupić praktycznie nie istniał, bo większość małych i średnich spółek była bardzo tania. Jedna rzecz okazała się na razie nieprzemijająca – nadal występuje brak płynności. Stąd zwyżki cen tych akcji są bardzo dynamiczne, tak jak dynamiczne były w drugiej połowie zeszłego roku ich spadki. Dlatego nie należy się dziwić, że większość tego typu funduszy może pochwalić się już dwucyfrowa stopą zwrotu od początku roku. Napływy do nich na razie nie są duże, ale aż strach pomyśleć co może się dziać, gdy się zwiększą. Na szczęście, niektóre z nich mogą zostać zamknięte po wzroście aktywów do odpowiedniego poziomu.

Piotr Rogowski
Zarządzający Funduszami ING TFI
www.ing.pl

Odwiedź inne serwisy grupy www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.poznajTFI.pl
www.AlternatywneInwestycje.com

W ostatnich 12 miesiącach średnia stopa zwrotu funduszy rynku pieniężnego wyniosła 4 proc. brutto. To zdecydowanie poniżej inflacji, która wg ostatnich danych wyniosła 4,3 proc. Po zapłaceniu podatku i po uwzględnieniu wskaźnika wzrostu cen, czyli w ujęciu realnym, oznacza to stratę rzędu 1 proc. Lepiej pod tym względem wyszli amatorzy bankowych lokat. Średnia ofert dla rocznych depozytów na 5 tys. zł wynosiła na początku grudnia ubiegłego roku 4,87 proc. brutto (uwzględniamy lokaty jednodniowe i poliso-lokaty). Realnie i po podatku też jest strata, ale jednak nieco mniejsza, bo wynosząca 0,34 proc.

Fundusze pieniężne notują relatywnie najlepsze wyniki w środowisku malejących stóp procentowych i niskiej inflacji. Gdy inflacja rośnie, a Rada Polityki Pieniężnej podnosi stopy procentowe, żeby ją hamować, zyski funduszy pieniężnych są najniższe, a średnia stopa zwrotu okresowo spada nawet poniżej wskaźnika rocznego wzrostu cen, przynosząc realną stratę.

Obecnie jesteśmy właśnie w momencie cyklu, w którym inflacja utrzymuje się na wysokim poziomie. Podobnie jest ze stopami procentowymi, które były podnoszone kilkukrotnie w pierwszej połowie tego roku. Z dalszymi decyzjami Rada na razie się wstrzymuje, ale – jak podano w komunikacie po ostatnim jej posiedzeniu – nie wyklucza w przyszłości dalszego dostosowywania polityki pieniężnej (czyt. podwyżek stóp procentowych), gdyby pogorszyły się perspektywy powrotu inflacji do celu (2,5 proc.). W takich warunkach słabe osiągnięcia funduszy pieniężnych nie są więc czymś szczególnie niespodziewanym. Idąc dalej tym tropem, nie można oczekiwać poprawy do czasu, aż inflacja nie zacznie wyraźnie spadać, a w ślad za nią nie pójdą stopy procentowe. W opinii RPP w najbliższych miesiącach inflacja nadal kształtować się będzie na podwyższonym poziomie, co może oznaczać, że na ewentualną obniżkę stóp trzeba będzie poczekać trochę dłużej. Można zatem oczekiwać, że najbliższe dwa kwartały nie będą polem do popisu dla funduszy pieniężnych i o wiele bardziej wartym rozważenia jest założenie trzy- czy sześciomiesięcznej lokaty w banku, których średnie oprocentowanie brutto waha się teraz w okolicach 5,1-5,2 proc., przy czym na najlepszych można zyskać nawet ponad 6 proc. netto.

Ci, którzy przed rokiem trochę się rozejrzeli i (nie ograniczając pola wyboru do jednego banku, w którym akurat mają rachunek) wyszukali jedną z lepszych w danym momencie ofert depozytowych, wyszli na tym lepiej od tych, którzy zainwestowali w fundusz pieniężny. W przypadku funduszu nie ma bowiem możliwości dokładnego określenia zysku na koniec inwestycji, tak jak to jest w przypadku depozytu bankowego, co jest jego najważniejszą przewagą. Zakładając dziś lokatę na 6 proc. w skali roku ma się pewność, że taki właśnie procent za rok się otrzyma.

Ale atuty można też oczywiście wskazać po stronie funduszy. Chodzi przede wszystkim o płynność, czyli łatwą dostępność pieniędzy. Z funduszu można wycofać środki w dowolnym momencie bez utraty już wypracowanych zysków, które naliczane są po trochu każdego dnia wyceny jednostki uczestnictwa. W przypadku lokaty, jej przedterminowe zerwanie oczywiście też jest możliwe w każdej chwili, ale oznacza, że otrzymamy tylko zwrot zainwestowanego kapitału, bez odsetek lub tylko część należnego zysku. Ci, którym szczególnie zależy na płynności, także w ofercie banków znajdą coś dla siebie. To konta oszczędnościowe, oprocentowane wg zmiennej stopy procentowej, nieco niższej niż w przypadku lokat o stałym oprocentowaniu, i najczęściej z pewnymi obostrzeniami w kwestii liczby bezpłatnych wypłat w trakcie miesiąca, ale dające możliwość dostępu do gotówki bez utraty wypracowanych zysków.

Nie powinni też całkowicie przekreślać funduszy pieniężnych ci klienci TFI, którzy inwestują w tzw. funduszu parasolowym, w ramach którego można lokować w szereg subfunduszy o różnych strategiach inwestycyjnych. Podczas przekładania środków z jednego subfunduszu do innego, nie powstaje konieczność zapłacenia podatku od ewentualnego zysku, jak to jest w przypadku konwersji z jednego zwykłego funduszu do drugiego, która z punktu widzenia fiskusa jest równoznaczna z umorzeniem. Mechanizm odraczający płatność podatku może działać całymi latami, aż do chwili ostatecznego opuszczenia parasola podatkowego. Podczas bessy, gdy na akcjach głównie się traci, obecność funduszu pieniężnego pod parasolem może być bardzo przydatna. Można go wówczas potraktować jak bezpieczny azyl, w którym gotówka może poczekać na lepsze czasy, bez narażania się przy tym na konieczność uiszczenia podatku od wypracowanych do tego czasu zysków, co miałoby miejsce przy umorzeniu jednostek w klasycznym funduszu.

Warto tez zwrócić uwagę na fakt, zwłaszcza w obecnej dobie turbulencji na rynkach finansowych, że aktywa funduszu, przechowywane w banku depozytariuszu, nie mogą być przedmiotem egzekucji kierowanej przeciwko niemu, nie wchodzą do masy upadłościowej i nie mogą być objęte postępowaniem naprawczym. Depozyty bankowe są gwarantowane w 100 proc. przez Bankowy Fundusz Gwarancyjnych do kwoty stanowiącej równowartość 100 tys. euro. Osoby inwestujące większe kwoty mogą więc teoretycznie czuć się bezpieczniejsze trzymając pieniądze w funduszu.

autor:
Bernard Waszczyk
Open Finance
www.open.pl

Odwiedź inne serwisy grupy www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.AlternatywneInwestycje.com

Jednak te znajdujące się w ofercie krajowych towarzystw funduszy inwestycyjnych w znacznej liczbie nie dokonują inwestycji bezpośrednio na konkretnych rynkach. Wg ostatnich dostępnych danych, największy, bo ponad 45-proc. udział w ich portfelach mają bowiem jednostki uczestnictwa innych funduszy, których siedziba znajduje się poza granicami Polski. W ten sposób zainwestowały przeszło 3,1 mld zł (z tego ok. jednej dziesiątej w ETF-y). Z kolei bezpośrednio w akcjach zagranicznych przedsiębiorstw ulokowały blisko 28 proc., czyli ok. 1,9 mld zł aktywów.

Nie zawsze tak to jednak wyglądało. Przewagę jednostki zagranicznych funduszy zaczęły zdobywać dopiero przed dwoma laty, wcześniej – choć zdarzało się nawet, że aktywa funduszy były wyższe niż obecnie – to bezpośrednie inwestycje w akcje stanowiły większość.

Najchętniej z formy „funduszu funduszy” korzystają te firmy, które należą do międzynarodowych grup kapitałowych. Liderem pod tym względem jest Pioneer Pekao TFI, którego fundusze akcji zagranicznych – zgodnie z ostatnimi opublikowanymi sprawozdaniami finansowymi, prezentującymi dane na koniec czerwca br. – ulokowały w jednostkach uczestnictwa zagranicznych funduszy prawie 1,9 mld zł. Z tej kwoty tylko niecałe 10 mln zł ulokowano w funduszach, które w nazwie nie mają słowa „Pioneer”.

Głównym powodem wprowadzania do oferty funduszy inwestujących za granicą przez krajowe instytucje jest przede wszystkim chęć wzbogacenia przez nie oferty i pozyskania nowych klientów. Wysokie aspiracje we wprowadzaniu nowych produktów często nie idą jednak w parze z możliwościami, aby w pełni samodzielnie inwestować w odległych rejonach świata. Zdecydowanie łatwiej (i niejednokrotnie na pewno również taniej) jest w takiej sytuacji zdanie się na know-how zagranicznego partnera, dysponującego rozległą siecią placówek i wieloletnim doświadczeniem.

W pewnym sensie potwierdza to analiza struktury portfeli funduszy akcji zagranicznych w poszczególnych kategoriach. Fundusze europejskich rynków wschodzących, koncentrujące się na bliskim nam regionie, których jest obecnie 16, w przeważającej większości inwestują w akcje bezpośrednio. Wyjątkiem jest tu tylko Pioneer Akcji Europy Wschodniej, który w całości posiłkuje się funduszami z grupy kapitałowej. Poza nim jeszcze tylko trzy fundusze w niewielkim stopniu lokowały w jednostki funduszy zagranicznych. Jednak w przypadku funduszy akcji azjatyckich (bez Japonii) sytuacja przedstawia się zgoła inaczej. Grupa jest co prawda mniejsza, bo liczy tylko cztery fundusze, ale istotne jest to, że żaden z nich nie posiada nawet pojedynczej akcji którejkolwiek ze spółek notowanych na którymkolwiek azjatyckim parkiecie. Wszystkie są funduszami funduszy.

Pod względem kosztów fundusze funduszy wcale nie różnią się od zwykłych funduszy. Specjalnej różnicy nie widać też w wynikach, co widać na przykładzie funduszy akcji rosyjskich. Fundusze Arki i Quercusa zarządzane są „z kraju”, zaś ING i Investors to fundusze funduszy.

autor:
Bernard Waszczyk
Open Finance
www.open.pl

Odwiedź inne serwisy grupy www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.AlternatywneInwestycje.com

Wbrew początkowym oczekiwaniom, dla wielu posiadaczy jednostek uczestnictwa funduszy inwestycyjnych mijający rok nie był udany. Ponad 220 funduszy, czyli dwie trzecie spośród blisko 330 funduszy otwartych, jakie w tym czasie funkcjonowały (wszystkie stopy zwrotu w tekście wg stanu na 27 grudnia br.) przyniosły inwestorom straty. Pozostałe zakończą rok z wartością jednostek powyżej poziomu z końca 2010 roku.

Warto jednak zwrócić uwagę, że średni wynik tych funduszy, które kończą rok na plusie, podliczyliśmy na niecałe 6 proc., podczas gdy średnia strata funduszy pozostających na minusie sięga prawie 18 proc.

Słabsze wyniki funduszy, zwłaszcza tych o bardziej agresywnych strategiach inwestycyjnych, bazujących w większości na akcjach, to przede wszystkim zasługa pogłębienia kryzysu w strefie euro. W konsekwencji wydarzeń na naszym kontynencie, zamiast umiarkowanych wzrostów cen akcji i powrotu na ścieżkę wzrostu gospodarczego, znów dominują obawy o przyszłość, a po przyszłym roku oczekuje się, że przyniesie dalsze pogorszenie koniunktury, choć z nadzieją, że zanotujemy przy tym dołek, po którym może będzie szansa na odbicie.

Pogorszenie nastrojów i awersja do ryzyka sprawiły, że wyraźnie osłabił się złoty. Euro kosztowało już nawet ponad 4,50 zł, a dolar 3,50 zł. I właśnie ta zwyżka notowań walut dla posiadaczy funduszy papierów dłużnych denominowanych w euro bądź dolarze była w mijającym roku źródłem zysków. Najbardziej skorzystali posiadacze funduszy obligacji dolarowych – średnio ponad 14 proc.

W przypadku papierów eurowych, i to mimo kryzysu w strefie euro, zyski wyniosły 11 proc.

Przyzwoite zyski odnotowały też te fundusze dłużne, które inwestują w polskie obligacje. Stopy zwrotu są zdecydowanie mniejsze, ale była to inwestycja pozbawiona zasadniczego ryzyka, jakim jest zmienność kursów walutowych. Fundusze papierów skarbowych kończą rok ze średnim wzrostem wartości jednostek rzędu 5,2 proc., zaś fundusze uniwersalne, w których portfelach poza instrumentami emitowanymi przez Skarb Państwa, mogą znajdować się również papiery komercyjne, osiągnęły średnio 4,9 proc. W następnej kolejności uplasowały sie fundusze rynku pieniężnego, z przeciętnym zwrotem w wysokości 4,3 proc. Wg ostatnich danych GUS, roczna inflacja wyniosła 4,8 proc. Jeśli więc od podanych tych wyników odjąć podatek od zysków kapitałowych, to niestety okaże się, że nie obroniły one wartości zainwestowanych pieniędzy.

Spośród funduszy akcji na minusie ten rok zakończą niemal wszystkie ich kategorie. Jednym z wyjątków są fundusze akcji amerykańskich, które w ujęciu złotowym średnio wyszły na 4-proc. plus. Zawdzięczają to, z jednej strony wspomnianemu już osłabieniu złotego, ale także względnie niezłej sytuacji na amerykańskich giełdach, zwłaszcza w porównaniu do innych części świata.

Efektem wzrostu napięcia w strefie euro są generalnie słabsze – na tle innych funduszy o agresywnych strategiach inwestycyjnych – wyniki funduszy akcji operujących na rynkach europejskich. Najdotkliwsze straty zanotowali uczestnicy funduszy zaliczanych do kategorii akcji zagranicznych sektora nieruchomości – średnio blisko 39 proc. Jest to relatywnie wąska grupa funduszy, lokująca przeważnie na rynkach europejskich, licząca tylko trzy produkty. Spadki mocno dotknęły także inwestorów lokujących w fundusze polskich akcji. Słabiej wypadły fundusze małych i średnich spółek, które średnio przyniosły prawie 28-proc. stratę. Na nieco mniejszym, ale także na bezsprzecznie pokaźnym minusie, rok kończą posiadacze jednostek funduszy akcji polskich uniwersalnych (ponad minus 23 proc.).

Nieco mniej powodów do zmartwień mogą mieć amatorzy inwestowania na rynkach wschodzących, ale innych niż europejskie. Takie kraje jak Chiny, Brazylia, Rosja czy Indie, pomimo światowego spowolnienia w gospodarce, w dalszym ciągu notują przyzwoite wzrosty, co odbija sie również na wycenach akcji na tamtejszych giełdach, które choć spadają, to jednak w tempie mniejszym niż w naszym regionie.

Fundusze akcji spółek notowanych na giełdach zaliczanych do grona krajów rozwiniętych, przynosząc średnio prawie 12-proc. stratę, generalnie okazały się jednak lepszą lokatą od funduszy akcji globalnych rynków wschodzących, które zakończą 2011 rok na ponad 16,5-proc. minusie.

Poza inwestującymi w fundusze akcji amerykańskich, powody do zadowolenia mogą mieć także ci, którzy postawili na wzrost cen surowców energetycznych. Pokazuje to wycena dwóch funduszy specjalizujących się w tego rodzaju inwestycjach. Fundusz PZU Energia Medycyna Ekologia kończy rok na okazałym, ponad 26-proc. plusie, jednocześnie zostając funduszem otwartym o najwyższej stopie zwrotu w 2011 roku. Arka BZ WBK Energii zyskał ponad 8,5 proc., co pozwoliło mu zakwalifikować się do najlepszej 20.

W gronie funduszy o największych stratach dominują fundusze akcji środkowoeuropejskich, w tym polskich. Średnia strata 20 najsłabszych funduszy przekroczyła jedna trzecią i wyniosła 36 proc. Najgorszy wynik – ponad 45 proc. na minusie – zanotowały dwa fundusze Pioneer Pekao TFI – Aktywnej Alokacji oraz Małych i Średnich Spółek Rynku Polskiego. Ponad 40-proc. straty przyniosły też fundusze BPH Nieruchomości Europy Wschodzącej, ING Środkowoeuropejski Budownictwa i Nieruchomości, Pioneer Akcji Polskich i Quercus lev.

autor:
Bernard Waszczyk
Open Finance
www.open.pl

Odwiedź inne serwisy grupy www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.AlternatywneInwestycje.com

Po co inwestować w fundusze obligacji, skoro można to robić samodzielnie? Czy jest sens korzystać z pośrednika, który za swoje usługi pobiera przecież prowizję? To naturalne pytania, które nasuwają się zapewne wielu spośród tych osób, które rozważają ulokowanie części oszczędności w ten właśnie sposób. Odpowiedzi nie wskazują jednoznacznie na przewagę którejś z tych form, bo każda ma swoje plusy i minusy.

Pod względem potencjalnych zysków też specjalnie od siebie nie odbiegają, bo w zależności od czynników makroekonomicznych, takich jak poziom inflacji oraz stóp procentowych ustalanych przez Radę Polityki Pieniężnej, raz o kilka punktów procentowych korzystniej wypadają obligacje, innym razem fundusze obligacji. Poniżej zamieszczamy porównanie na przykładzie czteroletnich obligacji o oprocentowaniu zmiennym, indeksowanych stopą inflacji (nazwa skrócona COI).

Obligacja jest papierem wartościowym, emitowanym najczęściej przez skarb państwa, ale także jednostki samorządowe czy przedsiębiorstwa. Kupno obligacji można porównać do udzielenia jej emitentowi pożyczki. W zamian, zobowiązuje się on wypłacić nabywcy określone odsetki oraz zwrócić całą pożyczoną kwotę w określonym terminie. Z kolei fundusz obligacji, jak sama nazwa wskazuje, inwestuje głównie w obligacje. W zależności od przyjętej strategii inwestycyjnej, lokuje w bezpieczniejsze, ale potencjalnie mniej zyskowne papiery skarbowe lub takie o wyższym oprocentowaniu, ale też o większym ryzyku, np. obligacje przedsiębiorstw.

W odróżnieniu od osoby inwestującej na własny rachunek, fundusz, jako inwestor hurtowy, po pierwsze ma dostęp do większej palety instrumentów, a po drugie może uzyskać lepszą cenę zakupu, kupując na specjalnych aukcjach dla instytucji finansowych. Ani fundusz, ani inwestor indywidualny nie muszą czekać do wykupu papierów. Obligacje wprowadzone do obrotu na rynku regulowanym można sprzedać, a w przypadku tych nie notowanych, zwanych detalicznymi, czyli dwuletnich o stałym oprocentowaniu (DOS) oraz cztero- (COI) i dziesięcioletnich (EDO) o oprocentowaniu zmiennym, zależnym od inflacji, można skorzystać z opcji przedterminowego wykupu.

Koszt operacji przeprowadzanej na giełdzie to prowizja maklerska, która w przypadku rachunków indywidualnych dla rynku obligacji przeciętnie wynosi ok. 0,2 proc., fundusze, jako więksi gracze, mają niższe stawki. Przedterminowy wykup obligacji detalicznych jest nieco droższy, bo dla obligacji DOS i COI to 1 zł, a dla EDO 2 zł od każdej obligacji. Przy wartości nominalnej obligacji na poziomie 100 zł daje to więc prowizję rzędu 1-2 proc. Wykup następuje w terminie pięciu dni od złożenia dyspozycji, czyli tylko nieznacznie dłużej niż trwa oczekiwania na pieniądze z umorzenia jednostek uczestnictwa. Płynność, czyli czas potrzebny na ewentualne spieniężenie inwestycji jest więc zbliżona. Jedynym ograniczeniem w przypadku obligacji detalicznych jest fakt, że żądanie przedterminowego wykupu można złożyć nie wcześniej niż po upływie miesiąca od daty nabycia obligacji i nie później niż na jeden miesiąc przed dniem ich wykupu.

Nie można oczywiście zapomnieć, że w przypadku funduszu nabycie jednostek uczestnictwa (a czasem także ich umorzenie) obarczone jest prowizją. Dla funduszy obligacji wynosi ona przeciętnie w granicach 1-2 proc. Nie trudząc się specjalnie, wykorzystując internetowe kanały dystrybucji, w większości przypadków można jednak tej prowizji uniknąć.

Przewagą funduszy jest możliwość znacznie większej dywersyfikacji portfela inwestycyjnego. Stosunkowo rzadko zdarza się też, że trzymają one obligacje aż do wykupu. Najczęściej sprzedają je wcześniej na rynku. Możliwość handlu obligacjami daje funduszom możliwość zarabiania na zmianie ich kursów, które podążają w przeciwnym kierunku niż ich rentowność. Ta z kolei zależna jest od wielu czynników makroekonomicznych, z których tymi o znaczeniu fundamentalnym są przywołane już inflacja oraz stopy procentowe. Teoretycznie i praktycznie daje to zarządzającym funduszami możliwość wypracowania dodatkowego zysku. Ale, każdy kij ma dwa końce. Gdy stopy procentowe rosną, ceny obligacji spadają, co negatywnie wpływa na wyniki funduszy.

autor:
Bernard Waszczyk
Open Finance
www.open.pl

Odwiedź inne serwisy grupy www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.AlternatywneInwestycje.com

W portfelach funduszy inwestycyjnych akcji przeciętnie znajdują się walory kilkudziesięciu spółek. Dla funduszy akcji polskich uniwersalnych w ostatnich pięciu latach średnia liczba składników w portfelu wynosiła 78. Pomiędzy poszczególnymi funduszami różnice bywają jednak spore. Przykładowo w przypadku funduszu BNP Paribas Akcji średnia liczba składników portfela, obliczona na podstawie ostatnich 11 opublikowanych sprawozdań z okresu pięciu lat, wyniosła 31. Na drugim biegunie znajduje się z kolei Aviva Investors Polskich Akcji, ze średnią na poziomie 160. Różnica jest więc ponad pięciokrotna.

Do pewnego stopnia różnice w konstrukcji portfeli poszczególnych funduszy można tłumaczyć ich wielkością. Średnia wielkość aktywów netto, jakimi dysponował pierwszy z wymienionych wyżej funduszy na koniec miesiąca w ciągu ostatnich pięciu lat, wyniosła niecałe 98 mln zł. To sprawia, że ten fundusz zalicza się do najmniejszych na rynku. Fundusz Avivy średnio dysponował z kolei prawie 790 mln zł. Nie jest to jednak regułą. Przykładowo KBC Portfel Akcyjny, fundusz o najmniejszej średniej wielkości aktywów (61 mln zł), miał w portfelu przeciętnie 44 pozycje. Z drugiej strony, taki gigant jak Legg Mason Akcji, o średniej wartości portfela przekraczającej 1,5 mld zł, miał ich ledwie 50. Wydaje się zatem, że skala zgromadzonych przez fundusz aktywów nie przekłada się wprost na liczbę spółek, w jakie fundusz te pieniądze inwestuje.

Tak znaczne różnice w liczbie składników portfeli funduszy akcyjnych obrazują różne podejście zarządzających. Można powiedzieć, że jedni, hołdując zasadzie, że im większa dywersyfikacja, tym mniejsze ryzyko całego portfela, podchodzą do tematu bardziej ilościowo, drudzy zaś jakościowo, próbując skupić się na mniejszej liczbie firm, wyłuskując z nich te najbardziej perspektywiczne. Pytanie brzmi, czy to się potem przekłada na wyniki. Która strategia lepiej się sprawdza?

Odpowiedź nie jest jednoznaczna. Porównując średnią liczbę składników w portfelach funduszy akcji polskich uniwersalnych w ostatnich pięciu latach ze stopami zwrotu wypracowanymi przez nie w tym okresie, można się dopatrywać lekkiej przewagi funduszy o umiarkowanej liczebności spółek w portfelach. Ich średnia liczba dla pięciu funduszy o najwyższych zyskach (a raczej najmniejszych stratach, bo w omawianym okresie, czyli od października 2006 do października 2011, poza jednym wyjątkiem, wszystkie są na minusie) wyniosła 68. Była zatem o 10 mniejsza od średniej dla wszystkich funduszy. Z kolei średnia dla pięciu najsłabszych funduszy była odrobinę wyższa i wyniosła 79.

Także jeśli przyjrzeć się funduszom, które wypadły lepiej od średniej dla całej kategorii (-23,5 proc.), obejmującej łącznie 20 funduszy, to liczba pozycji w ich portfelach (74) jest mniejsza niż w przypadku funduszy, które zanotowały straty większe od średniej (81).

Co ciekawe, wielkość wskaźników koncentracji portfeli, informujących o tym, jak dużą ich część stanowi połowa największych składników, w przypadku zdecydowanej większości funduszy jest zbliżona, bez względu na ogólną liczbę spółek, i waha się w przedziale od 75 do 90 proc., ze średnią na poziomie 84 proc.

Na podstawie analizy pięciu ostatnich lat na przykładzie funduszy akcji polskich uniwersalnych można dojść do wniosku, że pod względem wpływu na stopy zwrotu, między funduszami z dużą i małą liczbą składników panuje remis, z lekkim wskazaniem na te drugie. Pewna różnica bowiem jest, ale nie na tyle duża, żeby można było na jej podstawie wysnuwać daleko idące wnioski. Niemniej może to być dodatkowy czynnik, który można wziąć pod uwagę przy rozważaniach, który fundusz wybrać. Za mniejszą liczbą pozycji w portfelu może przemawiać chociażby to, że zarządzającym łatwiej jest monitorować sytuację panującą w 50 spółkach, a trudniej w przypadku 150, co nawet dla kilkuosobowego zespołu może niekiedy nastręczać trudności.

autor:
Bernard Waszczyk
Open Finance
www.open.pl

Odwiedź inne serwisy grupy www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.AlternatywneInwestycje.com